“On July 18 of 1969, as the world waited anxiously for Apollo 11 to land safely on the surface of the Moon, speechwriter William Safire imagined the worst case scenario as he expertly wrote the following sombre [...] speech to be read out by Nixon should astronauts Neil Armstrong and Buzz Aldrin become stranded on the moon, never to return.”
(Een kinderboek gebaseerd op Bowies songtekst. Het is prachtig. En ondertussen helaas ook verwijderd, waarschijnlijk om copyrightredenen.)
Vanuit de cockpit van mijn ruimtependel zie ik je ruisende lokken uit alle hemelkringen waaien. Het voelt een weinig onnozel om zo ver van al het aardse op zoek te gaan naar liefkozingen van weleer, maar ik ben een klein despootje in mijn zelfgestichte weemoed. Ik kan niet anders dan vorsen naar kussen, weelden, woorden van vroeger. Hier in het luchtledige dwaalt mijn saudade als een gedicht van Slauerhoff tussen de sterren. In deze zee van altijddurend leed blijf ik uit mijn betraande ogen kijken en wacht ik op verdoving. Een woord, een zin, een blik op één van je wangen. Ik mis je hard en innig.
Liefs, Wannes
.
(Gekregen van Wannes Daemen. Ik heb een stiekeme boy crush op Wannes Daemen.)
Jack, de lifter-astronaut
Jack was een werkloze hondenoppas uit Chicago. Hij droomde ervan naar de maan te reizen. en terug. Op een dag vatte hij het plan op gewoon naar de maan te liften. Liften, dat had hij al veel gedaan. Eén zomer had hij zelfs heel Europa per duim doorkruist. Het volstond meestal om er redelijk goed uit te zien, en vriendelijk te lachen. Jack had de looks, zoveel was duidelijk.
